تحصیل انتخابات اصلاح طلب اصلاح طلبان انتخابات شورا

تحصیل: انتخابات اصلاح طلب اصلاح طلبان انتخابات شورا انتخابات مجلس اخبار سیاسی و اجتماعی

گت بلاگز اخبار سیاسی و اجتماعی نيش و نوش اصلاح‌طلبانه

بافت و تافت جغرافياي سياسي ايران در چند انتخابات اخير دچار تحولات مهمي شده. اگر تا چند سال پيش جماعتي بر طبل تحريم انتخابات مي كوبيدند حالا همه از ضرورت مشاركت

نيش و نوش اصلاح‌طلبانه

نيش و نوش اصلاح طلبانه

عبارات مهم : انتخابات

بافت و تافت جغرافياي سياسي ايران در چند انتخابات اخير دچار تحولات مهمي شده. اگر تا چند سال پيش جماعتي بر طبل تحريم انتخابات مي كوبيدند حالا همه از ضرورت مشاركت حداكثري مردم پاي صندوق هاي راي سخن مي گويند. همين هم شد.

نيش و نوش اصلاح‌طلبانه

چه در انتخابات ٩٢ چه در انتخابات اسفند ٩٤و چه در انتخابات رياست جمهوري ٩٦ جمعيت زيادي از راي دهندگان به دعوت اصلاح طلبان و اعتدالگرايان پاي صندوق هاي راي آمدند تا خواست و مطالبه ارزش را از طريق صندوق هاي راي اعلام كنند. در اين ميان جريان اصلاحات نشان داده كه بيش از رقيبش سعي در فهم كردن اين پيام دارد ولی اين امر تضميني بي شرط و بي بازگشت براي ادامه سياست ورزي اصلاح طلبان نيست.

محمدرضا تاجيك، تحليلگر اصلاح طلب مي گويد كه «شرايط كنوني جريان اصلاحات با وجود موفقيت هايش هم نيش است و هم نوش. هم آب است و هم آتش.» جريان اصلاحات روي لبه تيزي حركت مي كند. حالا اگرچه براي چند سال ديگر اين بستر براي حركت جريان اصلاحات در سپهر سياسي ايران فراهم شده است است ولی هر خطايي مي تواند منادي سقوطي باشد كه بايد از آن برحذر بود.

بافت و تافت جغرافياي سياسي ايران در چند انتخابات اخير دچار تحولات مهمي شده. اگر تا چند سال پيش جماعتي بر طبل تحريم انتخابات مي كوبيدند حالا همه از ضرورت مشاركت

همين است كه اين تئوريسين اصلاح طلب اعتقاد است كه امروز شوراي عالي سياستگذاري به عنوان نهادي كه اجماع اصلاح طلبان را ممكن ساخته و براي كنش سياسي آينده اصلاحات برنامه ريزي مي كند بايد منافع اين جريان سياسي را درنظر داشته باشد و خود نياز به سياستگذاري دارد. اين تحليلگر اصلاح طلب همچنين پيشنهاد ايجاد سازوكار استيضاح براي اعضاي شوراي عالي را مي دهد. او اعتقاد است كه اصلاح طلبي نه تنها آلترناتيو امروز جامعه ما است بلكه آلترناتيو فرداي جامعه نيز است و در دهه پنجم انقلاب اسلامي گفتماني مي تواند برنده باشد كه بتواند عصري و نسلي باشد و هر چه بيشتر درون مايه هاي مدني داشته باشد.

از انتخابات مجلس نهم كه مشاركت مردمي در انتخابات كمتر بود تا سال ٩٦ كه جريان اصلاحات و گروه هاي مردمي تصميم به شركت گسترده در انتخابات گرفتند، چه فرآيندي در جامعه ايران طي شد؟

در بعد و پشت هر رخداد بزرگ و شگرف تاريخي كه غيرقابل پيش بيني نيز هستند، علل و عوامل گوناگوني نشسته هست. اين رخدادها تك علتي نيستند. يعني با رجوع به علتي خاص نمي توان آنها را توضيح داد. هرگونه تلاش براي اينكه در بعد و پشت اين رخداد ها يك علت ديده شود، يك نوع تقليل گرايي هست. بايد تلاش كنيم علل و عوامل گوناگون را ببينيم. بيش از هر چيزي بر اين باور هستم كه آنچه در جامعه ايران رخ مي دهد، به يك ديدگاه جامعه شناختي يك نوع «شورش موقعيت» هست. يك نوع «شورش وضعيت» هست. يعني وضعيت است كه چنين كنش جمعي اي را طلب مي كند.

نيش و نوش اصلاح‌طلبانه

اين وضعيت فقط مربوط به مكان خاص آن هست. وضعيت روحي، رواني، احساسي، سياسي، اجتماعي و اقتصادي انسان ها آن را طلب مي كند. چنين وضعيتي انسان ها را به نوع خاصي از كنش وامي دارد، بي آنكه نخبگان آن را تمهيد كرده باشند. بي آنكه نخبگاني از قبل افكار عمومي را آماده كرده باشند و كشت كرده باشند. چنين چيزي در تصور ما هم نمي گنجيده هست. چه چيزي باعث آن شرايط و وضعيت است؟آن شورش وضعيتي كه انسان هاي يك جامعه به اقتضا مثل رودهاي متفاوت به هم مي پيوندند. بي آنكه قبلا تمهيد و تدبير كرده باشند. بي آنكه دستي آنها را به هم نزديك كرده باشد. بي آنكه كسي از قبل فضا را براي بروز و ظهور چنين كنش بزرگ مردمي آماده كرده باشد.

مردم به لحاظ رواني در شرايطي احساس مي كنند كه بايد چنين كنشي داشته باشند آیا كه تصور مي كنند در غير اين صورت ممكن است در بي كنشي، بي مشاركتي و در خمودگي ارزش فردايي حادث شود كه سياه و بحران زا باشد. آنها براي اينكه فرداي خود را تمهيد كنند، كنشي را انجام مي دهند. آيا پشت ذهن اين مردم اين است كه فرداي ايده آلي حادث مي شود يا يوتوپيا شكل مي گيرد؟ خير. آنها احساس مي كنند كه يا وضع موجودشان حفظ مي شود يا يك گام به جلو مي رود ولی اگر مشاركت نداشته باشند، ممكن است وضعيت غيرقابل بازگشت شود. بسياري از عوامل دخالت مي كند كه اين اتفاق اتفاق بيفتد. اين امر وابسته به اين است كه در آن شرايط خاص فضاي انتخاباتي چگونه شكل مي گيرد.

بافت و تافت جغرافياي سياسي ايران در چند انتخابات اخير دچار تحولات مهمي شده. اگر تا چند سال پيش جماعتي بر طبل تحريم انتخابات مي كوبيدند حالا همه از ضرورت مشاركت

آيا آن فضا مي تواند دوقطبي هاي بالقوه را بالفعل كند يا وارد فضاي دوقطبي سازش ناپذير شود كه انسان ها را تهييج كند؟چقدر مناظره ها و سخنراني ها مي تواند تاثير داشته باشد؟ افزون بر اين شبكه بزرگ اطلاعات مي تواند افكار عمومي را تهييج كند و به حركت در بياورد؟ شبكه اي كه به صورت مويرگي عمل مي كند و وارد ذهن و احساس و روان و تمام هستي انسان ها مي شود. اين شبكه انسان ها را تحريك مي كند و به هيجان مي آورد. اينكه چقدر اينها مي تواند به زيبايي تمام كار كند، طبيعتا تاثير دارد. وضعيت خارجي جامعه در شرايطي كه يك كنش جمعي انجام مي شود، نيز بسيار موثر هست. اينكه وضعيت محيطي، منطقه اي و بين المللي اش چيست و با چه تهديدات بزرگ تري مواجه هست، موثر هست. اينكه چه شرايطي در منطقه حاكم هست؛ بي ثباتي و بي نظمي چه تاثيري دارد، هراسي در فضا ايجاد مي كند. يادمان نرود كه ماكياولي در كتاب شهريار به او چه اندرزي كرد. وقتي به شاه و شهريار اندرز مي دهد، مي گويد :«اگر مي خواهي مردم داخل كشور عليه تو شورش نكنند و پشتيبانت باشند، همواره آنها را از يك تهديد بزرگ بيروني بهراسان.

تهديد بزرگ بيروني موجب انسجام جامعه مي شود؛ موجب مي شود عليه تو شورش نكنند و در فضا مشاركت ايجابي داشته باشند، نه سلبي.» من نمي خواهم بگويم چنين اتفاق اي دقيقا در جامعه ما اتفاق افتاد. ليكن بالاخره ناخودآگاه چنين شرايطي وجود داشت. ناخودآگاه شرايطي بود كه مردم را از وضعيتي كه در جامعه ممكن هست، حادث شود مي هراساند يا حداقل مردم احساس مي كردند كه در حضور، هژموني گرفتن و قدرت رقيب چنين وضعيتي امكان حادث شدن دارد. همين مساله كفايت مي كرد تا براي پرهيز از چنين شرايطي به حركت در بيايد و قطب برابر را گزینش كنند. اين هم بي ترديد تاثير دارد. علل و عوامل سلبي و ايجابي متعددي در فضا تاثير گذاشتند تا چنين اتفاق بزرگي شكل گرفت.

نيش و نوش اصلاح‌طلبانه

يعني مردم نوعي وضعيت استثنايي را تجربه كردند؟ وحشت آنها را به يك كنش جمعي وامي داشت؟ يعني آن وحدت در انتخابات نشات گرفته از وحشت بود؟

توجه كنيد كه اين امر يكي از عوامل هست. عوامل گوناگوني تاثير مي گذارد. يك عامل در مورد برخي گروه هاي مردمي مي تواند اين عامل باشد.

مصداقا در انتخابات ٩٦ هر يك از عوامل بين المللي، فرهنگي، اقتصادي و اجتماعي كه اشاره كرديد، چه تاثيراتي داشتند كه مشاركت را اوج برد؟

در انتخابات اخير چند نوع فضاي دو قطبي فعال شد؛ يكي فضاي دو قطبي اي بود كه رقيب آقاي روحاني سعي كرد آن را مطرح و بارور كند و در فضاي جامعه رسوب دهد و آن دو قطبي ٤ درصدي و ٩٦ درصدي بود. دو قطبي اي كه ممكن است در جامعه ملموس جلوه كند و آن ٩٦ درصد را به حركت در آورد و پشت سر مدافع ارزش بسيج كند ولی هم رقيب نتوانست چندان خوب از اين دو قطبي استفاده كند و هم چندان با بافت و تافت جامعه ما هماهنگي نداشت. چون در دهه هاي اخير ما يك طبقه میانگین بسيار فربهي را ايجاد كرده ايم كه اين طبقه در اصطلاحات ماركسيستي نه پرولتاريا است و نه بورژوا. اين طبقه هم متنفع از زندگي نسبتا مرفه هست؛ هم وضعيت رفاه بورژوازي را ندارد.

اين طبقه روحيه حفظ وضع موجود دارد. يعني اين طبقه میانگین فربه به تغيير راديكال نمي انديشد بلكه عمدتا به حفظ وضع موجود مي انديشد چون عمدتا از شرايط اكنون خود رضامند است.

و به دنبال دادن هزينه هاي سنگين نيست؟

بله. بيشتر گفتمانش معطوف به زندگي هست. به تعبير دلوز شعارش اين است كه نخست زندگي كن، بعد فلسفه بباف. طبيعتا بيشتر تلاش مي كند زندگي خود را سر و سامان دهد و اهل حركت هاي راديكال نيست. مضافا اينكه كساني كه اين دو انگاري را مطرح و ايجاد كردند به راحتي در ٩٦ درصد طبقه بندي نمي شدند. يعني بيشتر از اهالي ٤ درصد بودند تا ٩٦ درصد. كسي مي تواند از اين دو انگاري ها به اين نحو احسن استفاده كند كه مردم او را از آن خود بدانند. يعني اگر مايل است بر منافع ٩٦ درصد جامعه تاكيد كند، مردم نيز بايد او را از همان ٩٦ درصد بدانند.

نه اينكه او و اطرافيانش را در ٤ درصد تعريف كنند. چنين دو قطبي اي با وجود اينكه نشاني از واقعيت هاي جامعه دارد ولی نتوانست بارور شود؛ كارآمدي داشته باشد و حركت خاصي را ايجاد كند. اگرچه در تحليل نهايي بايد بگوييم كه اين دو قطبي مقداري توانست در دهك هاي پايين تاثيربگذارد. بسياري از اين ١٦ ميليون راي از همان دهك هاي پايين جامعه بودند كه در اين فضا قرار گرفته اند. ليكن اين تاثير به گونه اي نبود كه موجب پيروزي يك گروه بر گروهي ديگر شود.

طبقه فرودست تماما پشت سر آقاي رييسي قرار داده شد يا بخشي از آن پشت سر جريان اصلاحات نيز قرار گرفت؟

نمي توان گفت كه تمامي دهك هاي پايين متوجه گروه برابر شد. لااقل آمار اين را نشان نمي دهد. آمار به ما مي گويد كه در برخي شهر هاي كوچك و روستاها كه جزو دهك هاي پايين محسوب مي شوند، راي آقاي روحاني در دو دوره اوج بوده هست. اگر به زبان آمار سخن بگوييم، نمي توان گفت كه فضا تماما از آن رقيب بوده است ولی طبيعتا اين دو انگاري مي توانسته بسياري از فرودستان را تهييج كند و در يك فضا سمت دهي كند. آنها تلاش كردند تا با چاشني وضعيت موجود طبقات پايين را همراه كنند و با شعار اوج بردن يارانه ها، ايجاد اشتغال و وعده هاي راديكال در فضاي انتخابات درخواست کردند تا چنين شرايطي را ايجاد كنند. اگر بخواهم منصفانه بگويم بايد گفت كه در نهايت اين كار براي پيروزي كفايت نمي كرد. آيا در سطح خود موثر نبود؟ بي ترديد تاثير داشت.

در مقابل، دوانگاري اي است كه آقاي روحاني تلاش كرد تا وارد ميدان كند. اين دوانگاري عمدتا دوانگاري دولتي بود كه با خود صلح، امنيت، رفاه، آزادي، دموكراسي و روابط خارجي، گشودگي در وضعيت اجتماعي و حتي زندگي بهتر اقتصادي را خواهد آورد و دولتي كه با خود وحشت، ناامني، جنگ، انسداد اجتماعي، حصر و انسداد و تصلب سياسي خواهد آورد. بنابراين يك دوانگاري بزرگي ايجاد شد كه خيلي از لايه هاي اجتماعي و سياسي را دربر مي گرفت و در بعد و پشت افكار عمومي و خصوصا لايه هاي فربه قشر خاكستري اين دو انگاري بيشتر جواب داد. هرچه به انتخابات نزديك تر شديم، چالش ميان اين دوانگاري ها بيشتر و بيشتر شد. فضا را بيشتر قطبي كرد. طبيعتا اقشار منفعل جامعه را تهييج كرد و آن چيزي حادث شد كه ديديم.

جريان اصلاحات از سال ٩٢ پيروزي هايي پي درپي را به دست آورده هست. ليست اميد در مجلس دهم در پایتخت کشور عزیزمان ایران به طور كامل راي آورد و در انتخابات اخير نيز در شوراي شهر پایتخت کشور عزیزمان ایران كاملا موفق بود. به نظر شما جريان اصلاحات در اين برهه با چه رفتاري و به چه دليلي موفق بوده است؟ آيا راي به اصلاحات رفتاري آگاهانه از سوي مردم بوده است يا به دليل وضعيت بوده كه آراي مردم به سمت آنها چرخيده است؟ چه غلط های و خطراتي در شرايط كنوني اصلاح طلبان را تهديد مي كند؟

چنين وضعيتي توامان براي جريان اصلاحات هم وقت است و هم تهديد. شرايط را به يك بيان شرايط پرومته اي تعبير مي كنم. پرومته در اساطير يوناني الهه آب و آتش هست. يك اسطوره دو صورت هست. شرايط كنوني براي اصلاح طلبان هم دو صورت دارد؛ هم آب است و هم آتش؛ هم نيش است و هم نوش. تمام نوش نيست.

چرا وقت است؟ از اين جهت كه با اعتمادي كه مردم به اين جريان كرده اند فضايي براي آنها ايجاد كرده اند كه با يك مديريت يكدست بتوانند در فرآيند تصميم سازي تاثير بگذارند؛ بتوانند فاصله بين تصميم و تدبير را كم كنند؛ بتوانند با همگوني و اجماع بيشتر نظري و عملي مشكلات شهري را حل كنند. بدون اينكه به اصطلاح چوب لاي چرخ همديگر بگذارند و حركت همديگر را كند كنند؛ يار غار هم باشند؛ نه خار راه همديگر. بوي تهديد چه زماني بروز مي كند؟ زماني كه ياران غار، خاران راه همديگر مي شوند. دگرِبرون از بین بردن شده است و دگر درون متولد مي شود. دگر درون ويرانگر تر، مخرب تر و راديكال تر هست. وقتي با دگردرون مواجه مي شويد، يك درد بي درمان است و پرسشها را قفل مي كند. اينجا است كه به نام نامي اصلاح طلبي وارد فضايي شده است ايد و ديگر نمي توانيد ليز بخوريد؛ ديگر نمي توانيد فرافكني كنيد؛ از واژگاني مثل اينكه نگذاشتند و چوب لاي چرخ مان گذاشتند، استفاده كنيد. نمي توانيد بگوييد كه اگر با ما همراه مي شدند چه ها مي كرديم؛ چون ناهمراه شدند اين طور شد.

چون يكدست شورا به شما تحويل داده شده، هر كار اشتباهي به پيشاني خودت مي خورد. بنابراين اينجا وضعيت حساس و تعيين كننده هست. به دوستان هشدار مي دهم كه اگر نتوانند آنچه را مردم از آنها انتظار دارند، انجام دهند؛ نتوانند كارآمدي را به ظهور برسانند؛ نتوانند مديريت بهينه شهري داشته باشند؛ از فسادها و مشكلاتي كه شهرداري را در بر گرفته بكاهند؛ ما با بي اقبالي مردم در ٤ سال آينده مواجه مي شويم. نه تنها شوراي شهر را از دست خواهيم داد بلكه در مصاف مجلس شوراي اسلامي و رياست جمهوري آتي مشكل پيدا خواهيم كرد و آنها را نيز از دست خواهيم داد. دوباره با بي توجهي و بي عنايتي مردم مواجه خواهيم شد. در برهه بسيار خطير و حساسي هستيم. بايد بتوانيم از شرايط موجود بهره ببريم و تمام تلاش خود را بكنيم كه آنچه را نفي و نقد مي كرديم، خود در چنبره اش گرفتار نشده و اسير آن نشويم. نبايد گرفتار همان ديوي شويم كه نفي اش مي كرديم. بايد مديريت متفاوتي داشته باشيم و اين را توشه راه خودمان قرار دهيم براي اينكه راه آينده مان را هموار كنيم.

آينده نوك بيني ما نيست. مديريت آينده جامعه و نسل هاي آينده جامعه كه احتياج به جريان اصلاحات دارند را نبايد از دست داد. نبايد به روح لطيف و زيباي اصلاح طلبي لطمه وارد كرد. اصلاحات نه تنها آلترناتيو امروز جامعه ما هست، آلترناتيو فرداي جامعه ما نيز هست. اگر اصلاح طلبي از ميان برخيزد، آنجا است كه بايد انتظار داشته باشيم كه جامعه به نوعي راديكاليزم يا پوپوليسم كور گرايش پيدا كند يا به يك جريان اپوزيسيونيستي سوم خارج كشور توجه كند. بايد تمام تلاش مان را بكنيم تا چنين چيزي رخ ندهد و دست به دست هم بدون اينكه بخواهيم منافع جناحي و گروهي مان را در فضاي شوراي شهر فعال كنيم، تلاش كنيم كه يد واحده اي باشيم و با انسجام و اجماع مان بتوانيم كارها را پيش ببريم.

بعد از تجربه اي كه مردم از مجلس هاي هفتم تا نهم و دولت احمدي نژاد داشتند، جريان اصولگرا نتوانست در نهادهاي انتخابي پيروزي چنداني را كسب كند. آيا اين جريان مي تواند به شرايط مطلوب خود بازگردد و عنايت مردم را به سمت خود جلب كند؟ بهتر بپرسيم. آيا عقربه اي كه به سمت اصلاح طلبان چرخيد ممكن است دوباره به سمت اصولگرايان بچرخد يا اساسا حركت بعدي چيزي غير از اين دو خواهد بود؟

به لحاظ فرهنگي و به لحاظ تجربه تاريخي اينكه بسياري از مردم ما مستعد اين هستند كه گاه به صورت نقيضي از سر يك طيف به سر يك طيف ديگر گذر كنند، هميشه متصور هست. بسياري از مردم جامعه ما مردان و زنان رفتارهاي نابهنگام و غيرقابل پيش بيني هستند. آيا ممكن است از يك چپ راديكال گذر كنند و وارد يك فضاي گفتماني راست راديكال شوند؟ از نظر من در مورد بسياري از مردم ما اين امكان وجود دارد. درست در زماني چنين مي كنند كه در نقيض يك جريان تلاش مي كنند تا رقيبش را وارد صحنه كنند و با شمشير رقيبش به مصاف با گروهي بپردازند كه نتوانسته گرهي از گره هاي آنها بگشايد. گروهي كه به جاي اينكه جزيي از راه حل مشكلات آنها باشد، جزيي از مشكلات آنها بوده هست. هميشه اين حالت متصور هست. اصولگرايان اگر مي خواهند به صورت يك آلترناتيو جدي حضور داشته باشند و احيانا از شانس پيروزي در مسابقه هاي بزرگ آينده برخوردار باشند، نخست بايد از اين پوسته و پيله گفتماني كه دور خود پيچيده خارج شوند؛ بايد نوعي پيله شكني كنند.

مشكل اصولگرايان خودشان هستند. به تعبير حافظ «تو خود حجاب خودي، از ميان برخيز.» آنها بايد تلاش كنند تا از اين شكل اصولگرايي كه نور قدسي پيرامون آن كشيده اند، خارج شوند. تلاش كنند كه گفتمان خود را عصري كنند؛ بايد اجازه دهند كه گفتمان ارزش تنفس كند و هواي تازه وارد فضاي گفتماني ارزش شود؛ بايد اجازه دهند كه گفتمان ارزش تكمله بخورد و نو بشود؛ با جامعه رابطه برقرار كند؛ يك نوع نگاه و خوانش زيباشناختي از گفتمان ارزش داشته باشند؛ تلاش كنند كه اين گفتمان را به صورت يك پراكسيس دربياورند تا بتوانند با نسل جديد جامعه رابطه بر قرار كند؛ بتوانند راه را براي آينده بهتري در جامعه هموار كنند. اينها بستگي دارد كه چقدر اين گروه آمادگي دارد كه از پوسته اش خارج شود. تلاش هاي بعد از انتخابات نشان مي دهد بسياري از آنها تلاش دارند كه آن گونه كه هستند را توجيه و حفظ كنند. تلاش دارند با نوعي فرافكني ناكامي هايي را كه متوجه ارزش شده است از خود دور كرده و به جاهاي ديگري دلالت دهند. اين رويه راه به جايي نمي برد.

بايد واقعيت ها را آن گونه كه است ببينند، حتي اگر گزنده و زمخت باشد. بايد تلاش كنند تا نقاط ضعف خود را ببينند و نقد دروني داشته باشند. با يك گفتمان جديد و فضا و نيروهاي جديد تري وارد عرصه انتخابات آتي شوند. با استعدادي كه در جامعه ما وجود دارد همواره اين امكان است كه آنها بتوانند آينده متفاوتي داشته باشند ولی همه اينها منوط بر اين است كه دري گشوده شود و اجازه داده شود، صداي جديد و فضاي جديد ايجاد شود.

براي شكل گيري و گسترش نهادهاي مدني و سنديكاها در ايران توصيه شما چيست؟ در ايران چطور مي توان نهادهاي مدني را گسترش داد؟

اين مساله به سازماندهي و تشكل و تحزب بر مي گردد. شايد بتوان گفت بعد از آشنايي ما در مشروطه با مدرنيته اين با ما بوده هست. پرسش اين است.

جامعه ايران چه نوع از ساماندهي را در عرصه فرهنگي و كارگري و سياسي پذيرا است؟ آيا شكل مشابه آن در جوامع غربي مي تواند در ايران اجرا شود يا اقتضاي تاريخ، فرهنگ و جامعه ما متفاوت است؟ در قالب هاي انجمني كه در مشروطه هم شكل گرفت و در قالب هاي پاتوقي به قول جلال آل احمد بيشتر مي توانيم جمع شويم يا در قالب حزبي به معناي دقيق كلمه كه همه پذيراي يك مانيفست، سلسله مراتب تشكيلاتي باشند؟ اينكه هر كسي وارد فضاي حزبي مي شود بر اساس يك منشور مشخص مشي و گزينش سياسي داشته باشد؟ هر چه رهبري حزب تعيين مي كند او هم گوش فرا دهد؟ يا طبيعت جامعه ايراني اين است كه در قالب هاي تنگ و باريك نمي گنجد؟ اگر هم در همان فضا بگنجد تكثر و تفرد خود را حفظ مي كند؟ چگونه مي شود با حفظ تفرد و تكثر انسان ايراني جمع و جمعيت داشت؟ آيا بايد به اشكالي از تحزب برسيم كه به تفرد ما احترام مي گذارد و اين پلوراليزم را به رسميت مي شناسد؟حتي در قالب يك حزب به رسميت مي شناسد ولی جمعيت را هم دارد؟ بعد دو گونه تشكيلات مي توان داشت. يك تشكيلات از نوع آش شله قلمكار است كه همه هويت ها در آن مستحيل مي شوند. نوع ديگر تشكيلات مثل ظرف سالاد است كه هر فرد تكثر و تفرد خود را حفظ كرده هست. ما بايد زماني راجع به اين مساله صحبت كنيم. اينكه آيا احزاب ما واقعا به معناي دقيق كلمه حزب هستند يا پاتوق هستند. هر كدام هم يك ملت هستند.

شما فكر مي كنيد براي ايران كدام مناسب است؟

من اعتقاد هستم كه در احزاب ما هفتاد و دو ملت وجود دارد. از خاصيت گسستگي فراواني برخوردار هست. با نسيمي مي تواند از هم بپاشد. همين است كه مي بينيم موضع اعضا مي تواند از هم متفاوت باشد. عضوي ممكن است موضع خود را بدون هماهنگي با حزب بگويد. عضو ديگري ديدگاه ديگري دارد. اينها در فضاي سياسي ما مشهود هست. حتي در جناح اصولگرا هم ديده مي شود. در فضاي اصلاح طلبي هم با تمام همگوني اي كه وجود دارد، اين فضا مشاهده مي شود. شايد بايد يك بار ديگر مرور كرد تا ديد شكل تشكل در جامعه ما چگونه مي تواند باشد كه از مانايي و كار آمدي برخوردار باشد. من نافي تحزب نيستم ولی تحزب يك نام هست. اينكه ما ذيل اين نام چه نوع تشكيلاتي را مي انديشيم كه با جامعه ايران بيشتر سازگاري داشته باشد بايد كنشگران در مورد آن فكر كنند.

شوراي عالي سياستگذاري در انتخابات شوراي شهر ليستي را منتشر كرد كه برخي انتقاداتي به آن وارد شد. شفافيت ليست هم نه پيش از انتخابات و نه بعد از آن مورد توجه قرار نگرفت. نظر شما در مورد كنش شوراي عالي سياستگذاري به طور مشخص چيست؟

با تمام احترامي كه به شوراي عالي دارم بي ترديد در اين گونه موارد به نظر من نقد جدي به شيوه تصميم و تدبير شوراي عالي وارد هست. به ويژه كه در حركت اخيرش در مورد شوراي شهر باعث شد نوعي شقاق و شكاف ميان اصلاح طلبان ايجاد شود. در مورد اينكه چه اتفاقي افتاد كه اين ليست به اين شكل سامان گرفت و مطرح و ليست هاي موازي در جريان اصلاح طلبي ارايه شد، نمي خواهم صحبت كنم.

كليت بحث من در مورد كنش نهادي به نام شوراي عالي سياستگذاري هست. به نظر من اين نهاد اگر چه تركيبي از احزاب و گروه هاي اصلاح طلب است ولی بايد به مثابه يك نهاد مستقل كه بيش و پيش از اينكه منافع گروهي خود را دنبال كند، منافع كلي جريان اصلاح طلبي را ارجح بداند تا بتواند يك كاركرد فراحزبي از خود به نمايش بگذارد و به صورت لطيف اصلاح طلبي لطمه اي وارد نكند. نه اينكه در تصميمات جدي منافع گروهي و حزبي تفوق پيدا كند و باعث شود كساني كه خود را طرد شده است مي بينند جدا شوند و شاهد شكاف در فضاي اصلاح طلبي باشيم. اين به نفع ما نيست. شوراي عالي سياستگذاري خودش احتياج به نوعي سياستگذاري دارد. يك نوع سياستگذاري كه مبتني بر شايسته سالاري و گردش نخبگان باشد. لزوما نبايد محل استقرار تعدادي خاص كه به عنوان ژنرال تعريف شده است اند، باشد.

بايد مجالي فراهم شود تا گردش نخبگان به صورت دموكراتيك در آنجا جاري و ساري باشد. افرادي كه داراي انگيزه اوج هستند و مي خواهند براي جريان اصلاح طلبي تلاش كنند، مجال فعاليت داشته باشند. همچنين شوراي سياستگذاري نياز به نوعي براق سازي در مورد تصميمات دارد. در مورد تدبير هايش بايد براق سازي كند. تا كاملا مشخص شود در بعد و پشت هر تصميم و تدبيري به عنوان نمونه ليست شوراي شهر چه چيزي نهفته بوده است.

چه عواملي و فاكتور هايي عمل مي كرده اند. چه فاكتورهايي فراسوي ملاك هاي ١٧ گانه اي كه قرار بود پياده شود و افراد بر اساس آنها وارد شوراي شهر شوند، عمل كرده است؟ افراد را چگونه وارد ليست كرده اند؟ چه چيزي پشت پرده نهفته بوده است؟ بايد براق سازي شود تا به جريان كلي اصلاح طلبي لطمه وارد نشود. همواره نمي شود كه جريان بزرگ اصلاح طلبي و آحاد عظيم و انبوهش را با امر واقع شده است مواجه كرد و گفت كه حالا تحمل كنيد تا به اصلاحات لطمه اي وارد نشود و پذيراي چيزي باشيد كه ما تجويز مي كنيم. همواره نمي توان با اين شيوه بازي كرد.

بايد تلاش كرد تا به افكار عمومي پاسخ داد. اين امر امكان ندارد جز اينكه بر اساس قواعد و قوانيني واکنش‌ها و تدابير شوراي سياستگذاري صورت بگيرد و تك تك اعضاي شوراي عالي سياستگذاري از امكان استيضاح شدن برخوردار باشند. يعني به موقع بتوان آنها را استيضاح كرد و به عنوان تدبير كژي اي كه انجام گرفته از كار بركنار كرد. اگر اين سازوكار دموكراتيك را در فضاي شوراي عالي سياستگذاري پياده كنيم و هيچ كسي مصون نباشد كه حتي اگر لطمه اي به كليت جريان اصلاحات زد بتواند در جاي خود باقي بماند، مي توانيم موفق شويم.

اخبار سیاسی – اعتماد

واژه های کلیدی: انتخابات | اصلاح طلب | اصلاح طلبان | انتخابات شورا | انتخابات مجلس | اخبار سیاسی و اجتماعی


دانلود فایل ها

نویسنده : getblogs